چــــه هستم ذره ای هیـچ ازهمـه چیز

اســـــــیر دسـت شیــــــــطان هـــوایم

نفهمـیدم مـــــــــراد ازخــــلقتم چیست

جــــــدا ازاصل خــــود این‌جا چرایم؟

به همــــــراه تولد مــــــــــرگ هم بود

که تا آخــــــر نکـرد هــــــرگز رهایم

پس‌ازمشتی حـدیث‌ وحــرص‌‌وحسرت

شـــــــــــــوم راهی پایانی ســــــــرایم

چــــــــــه بند ودام برپا بســــــته دیدم

چو دانستم کـــــــــــی‌ام من در کـجایم

دلی از مــــن نلـــــــــــرزید و نـرنجید

نجنبید این دل بــــــــــــی‌دسـت و پایم

ترا رب! بار‌ها با گــــــــریه خــواندم

ولی گـــــــــــــــویا تو نشنیدی صدایم

بشر را اشرف مخــــــــــلوق خواندی

ولی آیا چنین است کـــــــــــــــارهایم؟

فجایع، جنـــــگ‌ها و کشــت و کشتار

عیـان است آشــــــــــــــــکارا رد پایم

ترا من بنـده‌‌ای نا چیـــــــــــــــز بودم

زبی‌شرمـی کنون گــــــــــــویم خدایم

به نام تو ستـم‌ها بر بشـــــــــــر رفت

که خـون بارد از ایشـــــــان دیده‌هایم

خدایا! آیه‌های تو چنــــــــــــــین اند؟

ویا مـن زین تصـــــــــوّر در خطایم؟

بر انداز ایزدا این دودمـــــــــــــان را

رها کـــــــــــــــــــن ملّتی را با دعایم

دربین حکومتیان برخوردهایشان باجنبش سبز متفاوت است؛ عده ای به شدت برخوردمی‌کنند وتنها به قلع وقمع ونابودی واعدام سران وهوادارانشان اصرار می‌کنند وبعضی‌هامخالفتشان ازدرجه کمتری برخورداراست امانکته دراینجاست آن دستهٔ اول به نسبت دشمنی‌شان با جنبش دامنی آلوده تر وکارنامه‌ای سیاه تر دارند ودرواقع با این دشمنی خودشان را می‌خواهند ازخطر مجازات آینده وبرملا شدن کارنامه ننگینشان درامان نگاه دارنداما درفردای پیروزی، ملت هیچگاه آنها واعمال گذشته ورفتارامروزشان را فراموش نخواهد کرد.مگرنه این است؟؟

چشمهٔ جوشان وصلی، صاف وپاکی وزلال

تشنهٔ صحــرای هجــرم، باهلاکت در جدال

خواب شیرین سحـرگاهی، عمیق، آرام‌بخش

شبرو شب‌های حسرت، خسته‌ام، روبه زوال

تابشی ازنورخورشید حیــــــــــاتی، شورزا

سایهٔ تاریک یأسم، کـــــــــورسویی درخیال

باغ شـــــــهر شعر را توسیب سرخی، آبدار

دشت وصحرای‌سخن رامیوه‌ام‌من زردوکال

پاسخی روشن به راز خلقت مخــــلوق پاک

راه را گم کرده ام ، مبــهوت با صد‌ها سؤال

جاده های آرزو را درنوردیدی چـــــه زود!

مانده ام مجـروح وزخـمی، اول راه وصال

خصلت‌خوب توبیش همچون ستاره در سما

عــــــمر من کم تا شمارد نازنینم، کو مجال؟